Βλέμμα Ξύπνησε. Το σώμα του ήταν βαρύ απ’ την αναισθησία. Ένιωθε τα μάτια του να τσούζουν, να καίνε. Του είχαν πει πως δεν έπρεπε να τα ανοίξει ακόμα. Θα περίμενε τουλάχιστον μία ώρα.Η ώρα είχε περάσει. Η μητέρα του στάθηκε δίπλα του χαμογελαστή. “Όλα καλά, αγόρι μου; Μπράβο, μπράβο! Τώρα πια μπήκες στον κόσμο των…
Καλλιτέχνης Οι ένστολοι μπήκαν στη σπηλιά απλώς παραμερίζοντας την όμορφη θύρα, τη φτιαγμένη από ψάθα και χάντρες.“Πρέπει να κάνουμε έρευνα στη σπηλιά σου. Γυρνάμε όλες τις σπηλιές του βουνού ψάχνοντας για μάγους και μάγισσες”.Ο νεαρός άντρας με τα μακριά μαλλιά δε σηκώθηκε. Τους κοίταξε, έπαιξε δύο βαριές νότες στην κιθάρα του και είπε:“Γνωρίζω για το…
Συνέπειες Η αίθουσα είχε τοίχους βαμμένους στα λευκά. Τα θρανία ήταν πράσινα αλλά πεντακάθαρα. Καμία σχέση με το δικό μου όταν ήμουν μαθητής, σκέφτηκα με ένα γελάκι.Οι υπόλοιποι δέκα άνθρωποι γύρω μου ήταν το ίδιο χαμένοι με μένα. Με την πρώτη ματιά έβλεπες πως δεν είχαν καμία σχέση ο ένας με τον άλλον. Ήταν όμως…
Τέκνο Το πρώτο κλάμα του μικρού Ορέστη ακούστηκε στον θάλαμο. Οι γονείς θα έπρεπε να είναι εξαιρετικά χαρούμενοι, όμως έμοιαζαν να περιμένουν μια ακόμα πληροφορία.Οι γιατροί πήραν ένα ελάχιστο δείγμα αίματος από το παιδί και το έδωσαν για ανάλυση. Έπειτα από ένα λεπτό περίπου, επέστρεψαν και είπαν “70 χρόνια”.Οι γονείς έβγαλαν μια ανάσα ανακούφισης. Το…
Πάγος Η πόρτα άνοιξε αργά. Ο επιστήμονας ήταν ενθουσιασμένος, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά στο στήθος του. Τάχα τι θα αντίκριζε;Περίμενε πολλά, αλλά όχι την εικόνα που διαγράφηκε μπροστά του. Μια απέραντη πεδιάδα από πάγο. Κανένα ίχνος ζωής. Ξαναμπήκε στη χρονομηχανή για να σιγουρευτεί. Κοίταξε τη φωτεινή ένδειξη. Ναι, δεν είχε λαθέψει: 300 χρόνια μπροστά…
Μητέρα “Τι απέμεινε λοιπόν;”“Για μένα ή για σένα;” ρώτησα, πιο πολύ για να κερδίσω χρόνο, αλλά και για να ξεπεράσω την αμηχανία μου.“Για εμάς”, είπε.Ξερόβηξα. “Όλα τα καλά έχουν ένα τέλος…”“Μη μιλάς έτσι”, είπε και στη φωνή της υπήρχε ένας τόνος παράκλησης. “Άλλο χρειάζομαι τώρα”.Μετάνιωσα που πήγα να της μιλήσω λογικά. Τι έκανα; Της χρύσωνα…
Επίκληση Η ομάδα ήταν σιωπηλή. Το σκοτάδι πυκνό, τα μαύρα κεριά μόλις που αχνοφώτιζαν τον χώρο. Όλοι κρατούσαν την ανάσα τους, σφίγγοντας τα χέρια τους σ’ έναν πλήρη κύκλο.Η φλόγα των κεριών έσβησε ταυτόχρονα κι έπειτα, χωρίς προειδοποίηση, άναψαν και πάλι, με φλόγες πιο ζωηρές. Φωτεινό γαλάζιο έλαμπε πια και τόνιζε τον τρόμο στο βλέμμα…
Η Συνάντηση Η τεράστια αίθουσα είχε ένα απαλό πορτοκαλί χρώμα. Ή μήπως πήγαινε προς το ροζ; Δύσκολο να πει κανείς. Μάλλον θα υπήρχε ένα περίεργο όνομα γι’ αυτό, όμως δεν είχε τον χρόνο να το ψάξει. Εξάλλου είχε τόσο πολλά να δει…Πήρε μια σαμπάνια από έναν σερβιτόρο που περνούσε. Όταν το ψηλόλιγνο κορμί πέρασε από…
