Κουφόβραση ανελέητη,αεράκι πουθενά σπλαχνικό.Κανείς στο δρόμο, ψυχή: και ο Κανένας περπατά. Δεν είναι αύρα που τα φύλλα σαλεύει,μήτε αγρίμι που κρυμμένο αλυχτά·μονάχα ψίθυροι, αχνοί και φευγαλέοι,που τον τραβούν στο ξέστρατο ολοένα. Τι δρόμος άραγε αυτός;Πού οδηγεί το μονοπάτι;Αόρατοι οι διαβάτες του,με μάτι αδιάκριτο κοιτούν. Οι ιστορίες τους απ’ όλους ξεχασμένες:για ήρωες αφανείς σπαράζουν στη σιωπή,που…