Πάγος Η πόρτα άνοιξε αργά. Ο επιστήμονας ήταν ενθουσιασμένος, η καρδιά του χτυπούσε δυνατά στο στήθος του. Τάχα τι θα αντίκριζε;Περίμενε πολλά, αλλά όχι την εικόνα που διαγράφηκε μπροστά του. Μια απέραντη πεδιάδα από πάγο. Κανένα ίχνος ζωής. Ξαναμπήκε στη χρονομηχανή για να σιγουρευτεί. Κοίταξε τη φωτεινή ένδειξη. Ναι, δεν είχε λαθέψει: 300 χρόνια μπροστά…
Μητέρα “Τι απέμεινε λοιπόν;”“Για μένα ή για σένα;” ρώτησα, πιο πολύ για να κερδίσω χρόνο, αλλά και για να ξεπεράσω την αμηχανία μου.“Για εμάς”, είπε.Ξερόβηξα. “Όλα τα καλά έχουν ένα τέλος…”“Μη μιλάς έτσι”, είπε και στη φωνή της υπήρχε ένας τόνος παράκλησης. “Άλλο χρειάζομαι τώρα”.Μετάνιωσα που πήγα να της μιλήσω λογικά. Τι έκανα; Της χρύσωνα…
Επίκληση Η ομάδα ήταν σιωπηλή. Το σκοτάδι πυκνό, τα μαύρα κεριά μόλις που αχνοφώτιζαν τον χώρο. Όλοι κρατούσαν την ανάσα τους, σφίγγοντας τα χέρια τους σ’ έναν πλήρη κύκλο.Η φλόγα των κεριών έσβησε ταυτόχρονα κι έπειτα, χωρίς προειδοποίηση, άναψαν και πάλι, με φλόγες πιο ζωηρές. Φωτεινό γαλάζιο έλαμπε πια και τόνιζε τον τρόμο στο βλέμμα…
Η Συνάντηση Η τεράστια αίθουσα είχε ένα απαλό πορτοκαλί χρώμα. Ή μήπως πήγαινε προς το ροζ; Δύσκολο να πει κανείς. Μάλλον θα υπήρχε ένα περίεργο όνομα γι’ αυτό, όμως δεν είχε τον χρόνο να το ψάξει. Εξάλλου είχε τόσο πολλά να δει…Πήρε μια σαμπάνια από έναν σερβιτόρο που περνούσε. Όταν το ψηλόλιγνο κορμί πέρασε από…
