Η Στάση 1 “Έι, εσύ!”Ποιος ήταν πάλι αυτός; Κοίταξε βιαστικά τον ηλεκτρονικό σηματοδότη των δρομολογίων. Το λεωφορείο της θα ερχόταν σε 45 λεπτά. Έπειτα έριξε το βλέμμα της στον μεσήλικα. Αν ήσουν δέκα χρόνια νεότερος, θα το σκεφτόμουν. Κι αν δε φορούσες αυτή τη γελοία πορτοκαλί μπλούζα. Κι αν δεν ήταν δέκα το βράδυ και…
Ωκεανός Μετά τις πρώτες μέρες, όπου όλοι είχαν ένα θέμα με την αναπνοή, η κατάσταση ηρέμησε. Ήταν αστείο το πώς το εκλάμβανε η Κατερίνα. Μιας και ήταν ακόμα βρέφος, λίγο πάνω από ενός έτους, όλα αυτά τα πρωτόγνωρα της φαίνονταν φυσιολογικά. Ενώ η Μαρία είχε έναν φόβο με τη θάλασσα και τις μέδουσες, η μικρή…
Επιγραφή “Μην αγγίζετε”, έλεγε η επιγραφή. Κοίταξε τριγύρω, όπου με χαρτιά, χαρτόνια και μπογιές, είχε γραφτεί το ίδιο μήνυμα, σε διάφορες παραλλαγές. Μάλιστα ένας -τι θράσος!- το είχε χαράξει πάνω στην πέτρα, μαγαρίζοντας ένα έργο μάλλον από την αρχαϊκή εποχή.Σήκωσε το βλέμμα. Όλοι οι επισκέπτες ήταν αφοσιωμένοι αλλού. Ένας φύλακας συνομιλούσε με μια κοπέλα. Γύρισε…
Εκλογή Με ξύπνησαν οι τυμπανοκρουσίες. Τα μαυροπούλια έκρωζαν έξω απ’ το παράθυρο. Έριξα μια ματιά. Ένα γκρίζο απόγευμα. Πού πήγε ο ήλιος;Βγήκα έξω. Με περίμενε όλη η οικογένεια. Είχαν βάλει όλοι τα καλά τους. Μου χαμογελούσαν. Κρατούσε ο καθένας τους ένα κερί και ο μικρούλης Αμπ με κοιτούσε αμίλητος μέσα στα μάτια. Έπρεπε να φανώ…
Καναπές Ο Σάκης γύρισε πλευρό. Ήταν ζεστός ο καναπές, πολύ ζεστός. Και απαλός…Άξιζε τα λεφτά του, σίγουρα, κι ας τον είχε πάρει από πλανόδιο. Πιο μεγάλος από τον προηγούμενο, στον οποίο τα πόδια κρέμονταν έξω, με πουπουλένια μαξιλάρια, επενδυμένα με ύφασμα που είχε ξεχωριστή υφή. Περνούσε πιο πολλές ώρες σε αυτόν, παρά οπουδήποτε αλλού.Είχε ξημερώσει….
Επίσκεψη “Καλησπέρα”.Ανέβλεψα πάνω από τα έγγραφά μου. Είδα μπροστά μου έναν νεαρό άντρα.“Καλησπέρα”, είπα. “Για τη συνέντευξη ήρθατε; Ήμουν έτοιμος να κλείσω το γραφείο…”Κοίταξα το ρολόι τοίχου. Είχε πάει δώδεκα; Πόσα πρόσωπα είχα δει σήμερα; Έπρεπε να τον ξεφορτωθώ γρήγορα. Εξάλλου είχα βρει ήδη πέντε υποψηφίους για τις θέσεις.“Όχι”, είπε. “Δεν ήρθα για τη συνέντευξη….
Αγώνας Το σπαθί τον διαπέρασε από το υπογάστριο μέχρι το στέρνο. Δεν μπορούσε ούτε ανάσα να πάρει από τον πόνο. Ο άλλος τον κοίταξε στα μάτια και του χαμογέλασε, καθώς έστριβε το όπλο με σαδιστική διάθεση.Τα φώτα έσβησαν και τα πάντα εξαφανίστηκαν από μπροστά τους. Ο Τάσος ήταν στα γόνατα. “Καλά ρε μαλάκα, ήταν ανάγκη…
Τάξη Με το που μπήκα στην αίθουσα, με έλουσε κρύος ιδρώτας. Δε χρειαζόταν παρά ένα βλέμμα του καθηγητή. Τα είχα ξεχάσει όλα! Τι θα έγραφα;“‘Αργησες”, είπε. “Κάθισε στη θέση σου. Ξεκινάμε αμέσως”.Κάθισα κι έβγαλα βιαστικά μια κόλα χαρτί. Οι άλλοι έγραφαν ήδη κι αυτό με άγχωσε φοβερά. Δε θυμόμουν τίποτα. Τι είχα διαβάσει το προηγούμενο…
